Op verzoek van Frans nog een laatste stukje van mijn hand over de NummerCup.

Het NummerCup-seizoen 2015-2016 kan met gouden letters worden bijgeschreven in mijn badmintonhistorie. Alles wijst erop dat ik in deze vooraanstaande competitie met 38 topatleten in de top 5 zal eindigen. Deze bovenmenselijke prestatie zal binnenkort in Wikipedia worden verwerkt.

Vanavond was het allemaal een beetje moeizaam. De gouden vorm die ik eigenlijk al gedurende de gehele competitie etaleer was ver te zoeken. Mijn beroerde spel leverde vanavond één winstpartijtje op, maar tot zijn grote schrik gold dat ook voor Richard!  Hardhitter Pieter ging met drie overwinningen huiswaarts en heeft inmiddels de koppositie overgenomen. De strijd om de titel blijft spannend tot de laatste competitieronde.

Maar ik heb inmiddels wel ondervonden dat je van succes niet aardiger wordt. Iedereen zal onmiddellijk beamen dat ik buiten de NummerCup een zeer sympathieke, innemende, hartelijke, aardige, voorkomende, behulpzame en sociale jongen ben. Maar sinds ik in de bovenste regionen van de NummerCup ben beland, heb ik me noodgedwongen aangepast aan de harde wetten van de topsport. Ik sloot me af voor de buitenwereld voor dat ene ultieme doel: het winnen van de Nummercup. Ik werd kribbig en was moeilijk benaderbaar. Ook in de omgang met collega-badmintonners werd ik wat venijnig. Voorafgaand aan de NummerCup finales begroette ik Wim B. en Marc met de mededeling ‘dat ze wel trots zullen zijn dat ze met de grote jongens mee mogen doen’. En na afloop zwaaide ik ze uit met de sneer ‘dat ze prima hebben gespeeld, maar dat ze het volgende week toch maar weer het op een lager niveau moeten proberen’.  En dat terwijl normaal gesproken cynisme mij vreemd is.  Ik begon een beetje op Richard te lijken!!! En daar zit natuurlijk niemand op te wachten, want  één Richard is meer dan genoeg.

Maar goed, iedereen en ieder team heeft wel eens een topjaar. Oranje piekte in  1988, Cambuur promoveerde in 2013 en Ron werd tijdens de NummerCup vorig jaar prachtig 33e. Maar inmiddels is alles anders. Oranje heeft geen prijs meer gewonnen en wordt allang niet meer serieus genomen, Cambuur bivakkeert de komende 23 jaar weer in de eerste divisie en Ron durft niet eens meer aan de NummerCup deel te nemen.

En zo zal het mij ook vergaan. Het was een topseizoen,  maar volgend jaar wordt alles weer normaal. Lars ontdoet zich van zijn tennisarm en slaat weer snel de pannen van het dak. Ronald schudt een paar keer met z’n nek en rent straks weer als een kievit over de baan. Wim B. gaat de hele zomer in training om te voorkomen dat hij volgend jaar weer in de subtop eindigt. Martin gaat zijn sportieve prestaties thuis een beetje minderen, zodat hij niet meer voortdurend gehinderd wordt door vervelende liesblessures.  Sander traint inmiddels 6 x per week en zal zich volgend jaar permanent in de top nestelen en Ran trommelt nog wat talentvolle badmintonnende studenten op. En gelet op zijn progressie het afgelopen jaar, is de kans ook niet ondenkbeeldig dat Jan W. een gooi gaat doen naar de macht.

En dan wordt alles weer normaal. Ik zal volgend jaar samen met mijn vrienden in groep 2 zoals Frits, Jan M., Art en Kor strijden om de 10e tot 15e plek. Het was een bijzonder NummerCup-seizoen, maar het was eenmalig.  Volgend jaar wordt alles weer normaal, volgend jaar wordt alles weer zoals het hoort.

Peter.