Na een welverdiende vakantie met een hoop gereis, een hoop sneeuw, een hoop Oostenrijkse soep en  vlees en een hoop dagen op grote hoogte, moest het dit keer toch eens gaan lukken om het volle pond aan punten binnen te harken. Zo’n dertigste plaats, daar wil je wel vanaf!!! Op naar de top, daar waar Peter nog steeds fier het klassement aanvoert.

De loting was voor mij op voorhand goed voor leuke evenwichtige partijen. En de rally’s waren er inderdaad naar. Een paar waren zó lang, dat we bijna de stand vergeten waren, toen de shuttle eindelijk de grond raakte.  Het puntenverloop zorgde ook voor een paar lange partijen.

Vooral de tweede partij kende een bloedstollende eindfase: bij 20-20 speelde Auke de shuttle kort over het net, zoals hij alleen dat kan. De shuttle bleef even wankelen op de netrand, om vervolgens in slow motion aan de voor mij en Auke goede kant van het net neer te vallen: onhoudbaar! Een overwinningsjuich ontlokkend aan de meester van dit geniale slotakkoord. Je moet maar durven!

Tot slot werd de partij, waarin de heren Kor en Auke het op moesten nemen tegen de dames, Annabel en ik, gespeeld. Omdat het nationale vrouwendag was, kregen wij gelijke rechten van Auke. Bedankt daarvoor. De heren wonnen de toss en hielden de serve.  Er werd niets cadeau gedaan. Hoewel wij een mooie voorsprong hadden genomen in het begin van de wedstrijd, wisten de heren dankzij een ijzersterke opslagreeks van Kor, toch bij te komen  en een kleine voorsprong te bemachtigen.  Het werd bij 19-20 wederom berespannend. Ook nu speelde Auke de korte shuttle, die echter dit keer hoog uitviel. Ik zag mijn kans en sloeg hard toe….. helaas,… buiten de lijnen.  Aj, de volle vier punten die binnen handbereik leken te liggen, verdwenen als sneeuw voor de zon.

Enfin, toch nog vijf plaatsen gestegen en nog genoeg weken de kans om deze stijgende lijn voort te zetten, op naar de top!

Hélène.