Allereerst mijn welgemeende excuses. Mijn aangekondigde vertrek zorgde vorige week binnen LBC voor een zucht van verlichting;het zou weer gezellig worden binnen de club, zonder pinnigheden en plaagstoten onder de gordel. De schrik en teleurstelling was dan ook groot toen ik afgelopen dinsdagavond toch weer de sportzaal binnenstapte. Hier is duidelijk sprake van voortschrijdend inzicht. In de bij mij bekende overheidswereld is dit een veel gebezigd begrip. Hiermee wil je aangeven, dat er niet een fout is gemaakt,  maar dat je door gewijzigde feiten en omstandigheden tot een ander en beter besluit bent gekomen. De gewijzigde omstandigheden zijn financieel van aard. Net als u, betaal ik maandelijks € 130 contributie: € 20 voor LBC en € 110 voor Lars. Lars heeft zich in mijn contract verdiept (ik vertrouw hem blind), maar hij ziet juridisch geen mogelijkheid tot het stopzetten van de contributiebetaling. Daar komt bij dat Lars zijn (losbandige) levenswijze een beetje afgestemd heeft op zijn LBC-inkomsten; een wat duurdere auto, wat vaker op vakantie en een extra vriendinnetje. En dat moet natuurlijk allemaal wel betaald worden! Lars heeft mij uitgelegd dat mijn contract doorloopt in 2030, dus voorlopig moet u het nog even met mij doen. Het is niet anders….

Verder zult u al snel merken dat dit weer een vrij zoetsappig verhaal is geworden, volledig ontdaan van pinnigheden. Zoals u ongetwijfeld zult weten, worden de verslagen voor de LBC-site uitgebreid gescreend door het LBC Politbureau. Zoals te doen gebruikelijk lever ik 14 pagina’s tekst aan, waarvan meestal maximaal drie (aangepaste) alinea’s worden geplaatst. Daarbij valt het op dat vooral hoog aangeschreven bestuursleden volledig in bescherming worden genomen. Licht kritische kanttekeningen over de tanende kansen van onze penningmeester halen nimmer deze site. Wellicht was mijn voorspelling een ietwat ongenuanceerd geformuleerd, maar inhoudelijk staat deze in ieder geval als een huis: Lars komt voorlopig  niet verder dan de middenmoot. Het is overigens wel opvallend dat de passages over Ron altijd ongemoeid blijven. Sterker nog, het Politbureau vraagt meestal om de teksten over Ron nog wat aan te scherpen….  Tweespalt binnen het bestuur?

Zoals u weet heb ik in mijn voorbeschouwing  Bernard Maarsingh uitgenodigd om zijn kunsten ook op de dinsdagavond te vertonen. Inmiddels is duidelijk geworden dat Bernard hiervoor thuis  geen toestemming heeft gekregen,  want Bernard zit samen met zijn vrouw op ‘gymles’…. U kent dat wel: een zaal vol met vrouwen en een paar suffige mannen die met gewichtjes aan het zwaaien zijn. Die Bernard,  in de zaal zo dominant, maar thuis vooral dienstbaar.

Ik heb het zelf trouwens afgelopen week erg moeilijk gehad. De hele week ging ik gebukt onder de absurd hoge klassering. Ik werd overal en door iedereen hierover aangesproken: op het ‘werk’, in de stad en in de supermarkt. ‘Ga je eindelijk de hegemonie van de oude garde doorbeken?’ werd mij herhaaldelijk gevraagd. Vruchteloos probeerde ik de verwachtingen wat te temperen (een ‘30 plaats is toch ook mooi?’).  Ik verlangde weer terug naar een plek in de mij welbekende grijze grauwe middenmoot.  Onder deze immense druk ging ik dinsdag de wedstrijden in, maar zoals zo vaak had ik weer geluk met de loting. Bij de NummerCup moet ik het niet hebben van mijn badminton, maar vooral van gunstige lotingen. Ik moest o.a. tegen mijn vriend Ron. Ron is mijn vriend omdat ik altijd zo makkelijk van hem win.  Dat gebeurde nu weer, met een 100% score tot gevolg. Tja, dat betekent waarschijnlijk dat ik niet veel lager op de ranglijst kom te staan. De druk neemt verder toe; ik hoop dat ik niet bezwijk.

Peter